چون برو زد نور طاعت جان دهد

بعد از آن صبرش نماند و آن دگر

بر گشاد و کرد خرج آن قمر

هم چنان مرد مجاهد نان دهد

پس زنی گفتش ز چشم عبهری

که ز دستت رفت حسرت می خوری

گفت حسرت می خورم که صد هزار