پس زنی گفتش ز چشم عبهری

بر گشاد و کرد خرج آن قمر

هم چنان مرد مجاهد نان دهد

چون برو زد نور طاعت جان دهد

که ز دستت رفت حسرت می خوری

گفت حسرت می خورم که صد هزار

دیده بودی تا همی کردم نثار