کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 67

خاک استیلا بریزی بر سرش

شاعرمولوی

اثربخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

64
خاک تو بر عکس اختر می زنی
#
65
کین ستاره نحس در آب آمدست
#
66
تا کند او سعد ما را زیردست
#
67
خاک استیلا بریزی بر سرش
انتخاب‌شده
68
چونک پنداری ز شبهه اخترش
#
69
عکس پنهان گشت و اندر غیب راند
#
70
تو گمان بردی که آن اختر نماند
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 67 از «بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون» است.