کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 68

چونک پنداری ز شبهه اخترش

شاعرمولوی

اثربخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

65
کین ستاره نحس در آب آمدست
#
66
تا کند او سعد ما را زیردست
#
67
خاک استیلا بریزی بر سرش
#
68
چونک پنداری ز شبهه اخترش
انتخاب‌شده
69
عکس پنهان گشت و اندر غیب راند
#
70
تو گمان بردی که آن اختر نماند
#
71
آن ستاره نحس هست اندر سما
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 68 از «بخش ۹۶ - باخبر شدن آن غریب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعویل بر عطای مخلوق و یاد نعمتهای حق کردنش و انابت به حق از جرم خود ثم الذین کفروا بربهم یعدلون» است.