کز پس صد پرده بیند جان رشد

چشم شه دو گز همی دید از لغز

چشم آن پایان نگر پنجاه گز

آن چه سرمه ست آنک یزدان می کشد

چشم مهتر چون به آخر بود جفت

پس بدان دیده جهان را جیفه گفت

زین یکی ذمش که بشنود او وحسپ