پس بدان دیده جهان را جیفه گفت

آن چه سرمه ست آنک یزدان می کشد

کز پس صد پرده بیند جان رشد

چشم مهتر چون به آخر بود جفت

زین یکی ذمش که بشنود او وحسپ

پس فسرد اندر دل شه مهر اسپ

چشم خود بگذاشت و چشم او گزید