چون تو می بینی که نیکی می کنی

از سقر تا خود چه در وا می شود

بانگ در بشنو چو دوری از درش

ای خنک او را که وا شد منظرش

بر حیات و راحتی بر می زنی

چونک تقصیر و فسادی می رود

آن حیات و ذوق پنهان می شود