گرفته چنان جام گوهر به دست

بسی آفرین کرد بر شهریار

که خرم بدی تا بود روزگار

وزانجا بیامد به جای نشست

به دُرنامنه فرمود پس شهریار

که آرد دو صد جامه زرنگار

صد از خز و دیبا و صد پرنیان