چون مقلب حق بود ابصار را

زانک خر را بز نماید این قدر

آنک چشمش بست گرچه گربزست

ز احولی اندر دو چشمش خربزست

که بگرداند دل و افکار را

چاه را تو خانه ای بینی لطیف

دام را تو دانه ای بینی ظریف