که بگرداند دل و افکار را

آنک چشمش بست گرچه گربزست

ز احولی اندر دو چشمش خربزست

چون مقلب حق بود ابصار را

چاه را تو خانه ای بینی لطیف

دام را تو دانه ای بینی ظریف

این تفسطط نیست تقلیب خداست