تا وجودش بود می افشاند جود

داد بسیار و عطای بی شمار

تا به شب بودی ز جودش زر نثار

زر به کاغذپاره ها پیچیده بود

هم چو خورشید و چو ماه پاک باز

آنچ گیرند از ضیا بدهند باز

خاک را زربخش کی بود آفتاب