گشته مردان بندگان از تیغ تو

گفته او را ای ملیک خوب رو

یوسف وقتی دو ملکت شد کمال

مر ترا رام از بلاد و از جمال

وان زنان ملک مه بی میغ تو

پیش ما باشی تو بخت ما بود

جان ما از وصل تو صد جان شود