کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 137

در زمان چون پیر را شد زیردست

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 134

    ترک کن هی پیر خر ای پیر خر

    #
  2. 135

    غیر پیر استاد و سرلشکر مباد

    #
  3. 136

    پیر گردون نی ولی پیر رشاد

    #
  4. 137

    در زمان چون پیر را شد زیردست

    انتخاب‌شده
  5. 138

    روشنایی دید آن ظلمت پرست

    #
  6. 139

    شرط تسلیم است نه کار دراز

    #
  7. 140

    سود نبود در ضلالت ترک تاز

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 137 از «بخش ۱۱۶ - بعد مکث ایشان متواری در بلاد چین در شهر تختگاه و بعد دراز شدن صبر بی صبر شدن آن بزرگین کی من رفتم الوداع خود را بر شاه عرضه کنم اما قدمی تنیلنی مقصودی او القی راسی کفادی ثم یا پای رساندم به مقصود و مراد یا سر بنهم هم چو دل از دست آن جا و نصیحت برادران او را سود ناداشتن یا عاذل العاشقین دع فه اضلها الله کیف ترشدها الی آخره» است.