همه تازه روی و همه شاددل

همی باده خوردند بر یاسمن

غریونده نای و خروشنده چنگ

بدست اندرون دسته بوی و رنگ

ز درد و غمان گشته آزاددل

ز هرگونه گفتارها راندند

سخنهای شاهان بسی خواندند