زین بشارت مست شد دردش نماند

پس مرا آن جا چه فقر و شیونست

بر سر گنج از گدایی مرده ام

زانک اندر غفلت و در پرده ام

صد هزار الحمد بی لب او بخواند

گفت بد موقوف این لت لوت من

آب حیوان بود در حانوت من