کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع دوم · شماره 20

کی علف خوارست و کی در ملحمه

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 17

    میش مشغولست در مرعای خویش

    #
  2. 18

    لیک چوپان واقفست از حال میش

    #
  3. 19

    کلکم راع بداند از رمه

    #
  4. 20

    کی علف خوارست و کی در ملحمه

    انتخاب‌شده
  5. 21

    گرچه در صورت از آن صف دور بود

    #
  6. 22

    لیک چون دف در میان سور بود

    #
  7. 23

    واقف از سوز و لهیب آن وفود

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 20 از «بخش ۱۲۵ - مکرر کردن برادران پند دادن بزرگین را و تاب ناآوردن او آن پند را و در رمیدن او ازیشان شیدا و بی خود رفتن و خود را در بارگاه پادشاه انداختن بی دستوری خواستن لیک از فرط عشق و محبت نه از گستاخی و لاابالی الی آخره» است.