کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 17

میش مشغولست در مرعای خویش

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 14

    زود مستانه ببوسید او زمین

    #
  2. 15

    شاه را مکشوف یک یک حالشان

    #
  3. 16

    اول و آخر غم و زلزالشان

    #
  4. 17

    میش مشغولست در مرعای خویش

    انتخاب‌شده
  5. 18

    لیک چوپان واقفست از حال میش

    #
  6. 19

    کلکم راع بداند از رمه

    #
  7. 20

    کی علف خوارست و کی در ملحمه

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «بخش ۱۲۵ - مکرر کردن برادران پند دادن بزرگین را و تاب ناآوردن او آن پند را و در رمیدن او ازیشان شیدا و بی خود رفتن و خود را در بارگاه پادشاه انداختن بی دستوری خواستن لیک از فرط عشق و محبت نه از گستاخی و لاابالی الی آخره» است.