کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 33

گلشنی کز گل دمد گردد تباه

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

30
جزو جزوش نعره زن هل من مزید
#
31
گلشنی کز بقل روید یک دمست
#
32
گلشنی کز عقل روید خرمست
#
33
گلشنی کز گل دمد گردد تباه
انتخاب‌شده
34
گلشنی کز دل دمد وافر حتاه
#
35
علم های با مزه دانسته مان
#
36
زان گلستان یک دو سه گل دسته دان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 33 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.