کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 40

می فتد ای جان دریغا از بنان

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

37
زان زبون این دو سه گل دسته ایم
#
38
که در گلزار بر خود بسته ایم
#
39
آن چنان مفتاح ها هر دم بنان
#
40
می فتد ای جان دریغا از بنان
انتخاب‌شده
41
ور دمی هم فارغ آرندت ز نان
#
42
گرد چارد گردی و عشق زنان
#
43
باز استسقات چون شد موج زن
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 40 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.