کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 120

من چو تو غافل ز شاه خود کیم

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

117
باد گوید پیکم از شاه بشر
#
118
گه خبر خیر آورم گه شوم و شر
#
119
ز آنک مامورم امیر خود نیم
#
120
من چو تو غافل ز شاه خود کیم
انتخاب‌شده
121
گر سلیمان وار بودی حال تو
#
122
چون سلیمان گشتمی حمال تو
#
123
عاریه ستم گشتمی ملک کفت
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 120 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.