کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 140

هم تو شاه و هم تو طبل خود زنی

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

137
شحنگی و پادشاهی مقیم
#
138
نه دو روزه و مستعارست و سقیم
#
139
رستی از بیگار و کار خود کنی
#
140
هم تو شاه و هم تو طبل خود زنی
انتخاب‌شده
141
چون گلو تنگ آورد بر ما جهان
#
142
خاک خوردی کاشکی حلق و دهان
#
143
این دهان خود خاک خواری آمدست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 140 از «بخش ۱۳۳ - متوفی شدن بزرگین از شه زادگان و آمدن برادر میانین به جنازه برادر کی آن کوچکین صاحب فراش بود از رنجوری و نواختن پادشاه میانین را تا او هم لنگ احسان شد ماند پیش پادشاه صد هزار از غنایم غیبی و غنی بدو رسید از دولت و نظر آن شاه مع تقریر بعضه» است.