کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 17

سر چرا بندم چو درد سر نماند

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۴ - وسوسه ای کی پادشاه زاده را پیدا شد از سبب استغنایی و کشفی کی از شاه دل او را حاصل شده بود و قصد ناشکری و سرکشی می کرد شاه را از راه الهام و سر شاه را خبر شد دلش درد کرد روح او را زخمی زد چنانک صورت شاه را خبر نبود الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

14
من چرا باشم غباری را تبع
#
15
آب در جوی منست و وقت ناز
#
16
ناز غیر از چه کشم من بی نیاز
#
17
سر چرا بندم چو درد سر نماند
انتخاب‌شده
18
وقت روی زرد و چشم تر نماند
#
19
چون شکرلب گشته ام عارض قمر
#
20
باز باید کرد دکان دگر
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «بخش ۱۳۴ - وسوسه ای کی پادشاه زاده را پیدا شد از سبب استغنایی و کشفی کی از شاه دل او را حاصل شده بود و قصد ناشکری و سرکشی می کرد شاه را از راه الهام و سر شاه را خبر شد دلش درد کرد روح او را زخمی زد چنانک صورت شاه را خبر نبود الی آخره» است.