کنون عمریست کین مرغ سخنسنج

که تاریکان عالم را دهد نور

سخای ابر از آن آمد جهانگیر

که در طفلی گیاهی را دهد شیر

به شکر نعمت ما می برد رنج

نخورده جامی از میخانه ما

کند از شکرها شکرانه ما