لسان رطبم آب زندگانیست

ز طبع تر گشاده چشمه نوش

بزهد خشک بسته بار بر دوش

دهان زهدم ار چه خشک خانیست

چو مشک از ناف عزلت بو گرفتم

به تنهائی چو عنقا خو گرفتم

گل بزم از چو من خاری نیاید