گل بزم از چو من خاری نیاید

لسان رطبم آب زندگانیست

چو مشک از ناف عزلت بو گرفتم

به تنهائی چو عنقا خو گرفتم

ز من غیر از دعا کاری نیاید

ندانم کرد خدمتهای شاهی

مگر لختی سجود صبحگاهی