بتابید سر سوی راه دراز

چو بشنید پند جهاندار نو

پیاده شد از باره تیزرو

زمین را ببوسید و بردش نماز

بسی آفرین خواند بر شاه نو

که هر دم فزون باش چون ماه نو

تهمتن دو فرسنگ با او برفت