پی موریست از کین تا به مهرش

دری دارد چو دریا باز کرده

کس از دریای فضلش نیست محروم

ز درویش خزر تا منعم روم

سر موئیست از سر تا سپهرش

هر آن موری که یابد بر درش بار

سلیمانیش باید نوبتی دار