به کنجی هر کسی گیرد سر خویش

تو آن خورشید نورانی قیاسی

که مشرق تا به مغرب روشناسی

چو تو حالی نهادی پای در پیش

هم آفاق هنر یابد حصاری

هم اقلیم سخن بیند سواری

به تندی گفتم ای بخت بلندم