هم اقلیم سخن بیند سواری

چو تو حالی نهادی پای در پیش

به کنجی هر کسی گیرد سر خویش

هم آفاق هنر یابد حصاری

به تندی گفتم ای بخت بلندم

نه تو قصابی و من گوپسندم

مدم دم تا چراغ من نمیرد