مدم دم تا چراغ من نمیرد

هم اقلیم سخن بیند سواری

به تندی گفتم ای بخت بلندم

نه تو قصابی و من گوپسندم

که در موسی دم عیسی نگیرد

به حشوی چندم آتش برمیفروز

که من خود چون چراغم خویشتن سوز