به حشوی چندم آتش برمیفروز

نه تو قصابی و من گوپسندم

مدم دم تا چراغ من نمیرد

که در موسی دم عیسی نگیرد

که من خود چون چراغم خویشتن سوز

من آن شیشه ام که گر بر من زنی سنگ

ز نام و کنیتم گیرد جهان ننگ