چو خورشید از حصار لاجوردی

بر آن سبزه بساط افکنده خسرو

می سرخ از بساط سبزه می خورد

چنین تا پشت بنمود این گل زرد

علم زد بر سر دیوار زردی

چو سلطان در هزیمت عود می سوخت

علم را می درید و چتر می دوخت