چو مستی عاشقی را تنگ تر کرد

از آن تلخی و شیرینی جهان مست

بهر نوبت که می بر لب نهادی

زمین را پیش صورت بوسه دادی

صبوری در زمان آهنگ در کرد

یکی را زان بتان بنشاند در راه

که هر کس را که بینی بر گذرگاه