روانه شد چو سیمین کوه در حال

بگفتند آنچه از کهبد شنیدند

چو شیرین این سخن زیشان نیوشید

ز گرمی در جگر خونش بجوشید

در افکنده به کوه آواز خلخال

بر شاپور شد بی صبر و سامان

به قامت چون سهی سروی خرامان