برو بازو چو بلورین حصاری

در افکنده به کوه آواز خلخال

بر شاپور شد بی صبر و سامان

به قامت چون سهی سروی خرامان

سر وگیسو چو مشگین نوبهاری

کمندی کرده گیسوش از تن خویش

فکنده در کجا در گردن خویش