مکن درد از طبیب خویش پنهان

چرا چون گل زنی در پوست خنده

سخن باید چو شکر پوست کنده

چو می خواهی که یابی روی درمان

بت زنجیر موی از گفتن او

برآشفت ای خوشا آشفتن او

ولی چون عشق دامن گیر بودش