که ایمن کن مرا در زینهارت

به گستاخی بر شاپور بنشست

در تنگ شکر را مهر بشکست

که ای کهبد به حق کردگارت

به حکم آنکه بس شوریده کارم

چو زلف خود دلی شوریده دارم

در این صورت بدانسان مهر بستم