از آن غم دستها بر سر نهاده

صلا در داد غمهای کهن را

فرود آمد ز تخت خویش غمناک

بسر بر خاک و سر هم بر سر خاک

ز دیده سیل طوفان بر گشاده

ز شیرین یاد بی اندازه می کرد

به دو سوک برادر تازه می کرد