ز دیده سیل طوفان بر گشاده

فرود آمد ز تخت خویش غمناک

بسر بر خاک و سر هم بر سر خاک

از آن غم دستها بر سر نهاده

ز شیرین یاد بی اندازه می کرد

به دو سوک برادر تازه می کرد

به آب چشم گفت ای نازنین ماه