رونده کوه را چون باد می راند

همی شد ده به ده سامان به سامان

نبود ایمن ز دشمن گاه و بی گاه

به کوه و دشت می شد راه و بی راه

به تک در باد را چون کوه می ماند

نپوشد بر تو آن افسانه را راز

که در راهی زنی شد جادوئی ساز