بدو گفت طوس ای گو نامدار

نباید که آید کسی را زیان

نباید که گردد دل آزرده شاه

بد آید ز آزار او بر سپاه

ازین گونه اندیشه در دل مدار

کزین شاه را دل نگردد دژم

سزد گر نداری روان جفت غم