فلک بر ماه مروارید می بست

بدان چشمه که جای ماه گشته

عجب بین کافتاب از راه گشته

چو بر فرق آب می انداخت از دست

تنش چون کوه برفین تاب می داد

ز حسرت شاه را برفاب می داد

شه از دیدار آن بلور دلکش