چو ماه آمد برون از ابر مشگین

که طالع شد قمر در برج آبی

سمنبر غافل از نظاره شاه

که سنبل بسته بد بر نرگسش راه

به شاهنشه در آمد چشم شیرین

همائی دید بر پشت تذروی

به بالای خدنگی رسته سروی