بر آن سایه چو مه دامن فشاندم

چرا سیماب گشت آن سرو چالاک

همائی بر سرم می داد سایه

سریرم را ز گردون کرد پایه

چو سایه لاجرم بی سنگ ماندم

نمد زینم نگردد خشک از این خون

بترزینم تبر زین چون بود چون