چو سایه لاجرم بی سنگ ماندم

همائی بر سرم می داد سایه

سریرم را ز گردون کرد پایه

بر آن سایه چو مه دامن فشاندم

نمد زینم نگردد خشک از این خون

بترزینم تبر زین چون بود چون

برون آمد گلی از چشمه آب