کنون کان چشمه را با گل نه بینم

بترزینم تبر زین چون بود چون

برون آمد گلی از چشمه آب

نمی گویم به بیداری که در خواب

چو خار آن به که بر آتش نشینم

که فرمودم که روی از مه بگردان

چو بخت آمد به راهت ره بگردان