چو خار آن به که بر آتش نشینم

برون آمد گلی از چشمه آب

نمی گویم به بیداری که در خواب

کنون کان چشمه را با گل نه بینم

که فرمودم که روی از مه بگردان

چو بخت آمد به راهت ره بگردان

کدامین دیو طبعم را بر این داشت