که از باغ ارم بگذشت و بگذاشت

که فرمودم که روی از مه بگردان

چو بخت آمد به راهت ره بگردان

کدامین دیو طبعم را بر این داشت

همه جائی شکیبائی ستودست

جز این یکجا که صید از من ربودست

چو برق از جان چراغی برفروزم