چو برق از جان چراغی برفروزم

که از باغ ارم بگذشت و بگذاشت

همه جائی شکیبائی ستودست

جز این یکجا که صید از من ربودست

شکیب خام را بر وی بسوزم

اگر من خوردمی زان چشمه آبی

نبایستی ز دل کردن کبابی