که کارش داشت الحق بینوائی

که از بیم پدر شد سوی نخجیر

وز آنجا سوی ارمن کرد تدبیر

بدرد آمد دلش زان بی دوائی

چنین تا مدتی در خانه می بود

ز بی صبری دلش دیوانه می بود

حقیقت شد ورا کان یک سواره